Eger bundan dolayı çalışmayı begenmezseniz lütfen olumsuz yorum yazmayın

dosyayı çalıştırmak için peygamberlik adlı swf yi tıklamanız yeteli
cd den otomatik açılmasını istiyorsanız klasörün içini tamamen veri cd si olarak yazdırın yeter…

http://rapidshare.com/files/210891059/peygamberlik.part1.rar
http://rapidshare.com/files/210904506/peygamberlik.part2.rar
http://rapidshare.com/files/211070801/peygamberlik.part3.rar
http://rapidshare.com/files/210980167/peygamberlik.part4.rar
http://rapidshare.com/files/210995766/peygamberlik.part5.rar
http://rapidshare.com/files/211028548/peygamberlik.part6.rar
http://rapidshare.com/files/211049753/peygamberlik.part7.rar

Bir nefes sonra kaybolup giderler ama kalbin sözü unutulmaz.
Kalp sözünü hiç unutmaz.
Kalbin sözü hedefine ulaşmadan yere düşmez.
Kalbin sözü kalpten bir ruhla doğar ve ulaştığı yere hayat verir.

Kalbin sözü hiç ölmez.Hatta kalp söze ihtiyaç bile duymaz,
kalbin sözü sevgidir.
İşte bu yüzden:

SÖZ UÇAR SEVGİ KALIR…

Bazı sözler vardır kalbe iner.
Kalbi diriltir o sözler.
Semalardan kalbe gelir, ruh beslenir.
O sözden herbir harf bir meleğin omuzlarında iner.

Ve insanın ayaklarını dünyadan keserler.
O sözlerki taşa değse, taş parça parça olur, göz göz olur ağlar,
yürek olup toza döner, semaya uçar. O sözler ki semanın kalbinden gelir.

Bu yüzden:

SÖZ UÇAR VAHİY KALIR…

Sözle vardır dünyadan öte, kalpten içeri…….

Sözler vardır yerden gelen ama semaya emanet edilen….

Cennetin duvarları o sözlerle örülür.
Gözyaşları o sözlere eşlik eder.
O yaşlar toplanır, cennetin ırmakları olu verirler.

Bu yüzden o sözler dudaklardan çıkar çıkmaz
meleklerin kanatlarında semalara yükselir, Rabbin kapısına serilir.

O`nun cevabı özlenir.
Özlenesi söslere hasret ve hayretle beklenen cevap iliştirilir.

Dua edenin kalbine iletilir.
İşte bu yüzden:

Söz uçar dua kalır…

Söz kalbin duasıdır…

Babası bir ara gazeteden başını kaldırdı. Karşısındaki koltukta tatlı tatlı kiraz yiyen küçük kızına tebessümle baktı. “Afiyet olsun. Babana da biraz ayır, olur mu?” dedi. Kardeşi olur anlamında başını salladı.

Aradan geçen az bir zaman sonra tabağı babasına götürdü Emine. Fakat kirazlar hiç de iyi görünmüyordu. Bozuk, ezilmiş olan birkaç kirazdı tabakta kalan. Kısaca kardeşi güzel, iri kirazları yemiş, yenilemeyecek olanları babasına uzatmıştı. Babası tabağa bir süre baktı. Ardından başını esefle salladı. “Babacığına bunları mı layık gördün?” dedi dokunaklı bir sesle. “Ben senden böyle bir şey beklemiyordum.

” Tabak kardeşinin elinde kalmıştı. Seher kardeşinin mahcubiyet içinde ne denli zor bir an yaşadığını çok iyi hissediyordu. Çünkü az önce işittiği sözler kardeşi için bir yığın azardan çok daha ağırdı. Titreyen sesiyle özür dileyip gözyaşlarıyla odadan çıktığını gördü Emine’nin.Kardeşinin hali dokunmuştu Seher’e. Kitaplarını toplayıp kendi odasına geçti. Yatağına oturduğunda “Canım kardeşim!” dedi kendi kendine. Bu hatayı kasten yapmadığını biliyordu. Herhalde kirazlar çok tatlı gelmiş ve babasına ayıracağını unutmuştu.

Hatırladığında ise geriye işe yarar bir şey kalmamıştı. Ve asla yaşamak istemeyeceği bir utancın içine düşmüştü. Gözleri duvardaki tabloya bakarken düşünce dünyası iyice derinleşti Seher’in. Ve birden sıra arkadaşı Filiz’in sözleri geldi aklına. Arkadaşı, Allah’ı sevdiğini söylüyordu birçok insan gibi. Fakat emrettiği işleri babaannesi gibi yaşlandıktan sonra yapmayı düşünüyordu. Filiz için mantıklı olan, ihtiyarlayınca ve insanın artık yapacak çok fazla işi kalmadığında öbür dünya için çalışmaya başlamaktı. Çünkü gençken namaz, tesettür ve diğer ibadetler kişinin hayatını sınırlandırıyordu. Gerçekten sevdiği bu arkadaşıyla birçok defa konuşmuştu bu konuları Seher. İşin aslı Filiz, her şeyi anlıyor fakat dünya lezzetlerinden kısmen bile vazgeçemiyor, gençliğini Allah’a sunamıyordu. Aynen iri, kırmızı, güzel kirazlardan babasına veremeyen küçük kardeşi gibi.

İçi üzüntüyle doldu Seher’in. Ne büyük yanılgıydı bu. Kendilerini yoktan var edip türlü nimetler ikram eden Allah’a böyle mi teşekkür edecekti insanlar? Onun bize verdiği hayattan, bizce artık çok da önemi kalmayan ihtiyarlık zamanımızı mı ayıracaktık Rabbimiz için? Arta kalan ezik kirazlar misali… Meyvelerin asıl sahibi olmadığı hâlde babası bile kabul etmemişti kardeşinden o tabağı. Kim kabul ederdi ki? Hem ne malumdu ihtiyarlığa varacak kadar ömrümüzün olacağı? Üç ay önce hastalanıp da ölen Emre adındaki ağabeyleri daha dokuzuncu sınıfta değil miydi? Filiz dâhil kimin hafızasından silinebilirdi ki bu hazin olay?

Gözlerinin dalıp gittiği tabloda yazan ve kim bilir kaç yüz defa okuduğu Ebû Turab Hazretlerine ait o güzel söz yine döküldü dudaklarından:

“Bu günü düşünürüm.Dün geçti. Yarın var mı?
Gençliğe de güvenmem, ölen hep ihtiyar mı?”

Seher kalkıp beyaz defterini aldı raftan. Günlük tutmak için başladığı bu defter gitgide bir duâ defterine dönmüştü. O artık içi dolduğu anlarda yüreğini döktüğü ilk arkadaşıydı. Ve yazmaya başladı: “Allah’ım ‘benim’ dediğim ne varsa her şey senin. Ben de seninim. Heveslerimin çirkinliğine terk etme beni! İhtiyarlığımda da gençliğimde de hep sevginle doldur içimi, şimdi olduğu gibi. Emirlerine uymak istiyorum! Günahlardan uzak pırıl pırıl bir gençlikle varmak istiyorum yaşlılığıma ve sonra sana!”

Gözündeki nemi silip son cümlesini tebessümle yazdı Seher. “Tabağıma koyduğun en güzel kirazlar senin! Kabul et!”
Artık kalkmalı küçük kardeşini teselli etmeliydi. Ve yarın Filiz’e anlatacağı çok şeyi vardı.

Gül bağına girdim usulca…

Güller yapraklarını açmış “Güllerin En Güzeli’nin” yüzüne sürgün bir zamanda…
Sırılsıklam bir hasrete bakıyordu güllerin bir yaprağı,
bir yaprağı sensizliğin yorgunluğuna …
Bir yaprağı da dertli gönüllerin efkarla beklediği vuslata…

Yüzümü çevirdim semaya usulca…

Kokuna hasret bir yağmur damlası düştü,
yağmurlarına aşina olduğum bu diyarda…
Seni yazdı düşen ilk yağmur damlası yüreğime…
Sensizliğin üşümüşlüğünde…
Ağladı sema sensizlikte…
Üşümüşlüğümü anlatmaya yeter mi bilmem, ağladım işte sensizlikte..
Yağmur sana sevdalı, ben sana sevdalı…
Ağladık üşümüşlüğün titreten zemherisinde…

Yürüdüm vahaya usulca…

” Sen” varsın Ey Nebi burada… Bir senin adın var dillerde …
Bir Sevdanın kor gibi düştüğü Sana sevdalı yürekler…
Ruhunu gözyaşının ardında bırakan bedeviler…
Rüzgarın uğultusunda “Sen”,
bakışlarda “Sen”, cümlelerde “Sen”…
Sen soruluyorsun toprağa,rüzgara… Üzgün bir sensizlikte…

” Sen”li dünyamızın, “Sen”li cümlelerimizin”,
Sen”li sevdamızın sensizliğinde…
Güllerin adı “Sen”, Hasretin adı “Sen”, Vuslatın adı “Sen”

“Sen”li bir sensizlikte..
Sevdan “can”larında, “can”larını ellerine almış yürüyen bu kervanın
Adı “Sen”, sevdası “Sen”

S.A.V.

Çok dile getirmeSen dile getirdikçe gönlün daha da coşuyor,

daha meraklanıyor ve beklemek daha da zorlaşıyor

Sus gönlümÇok laf etmeAz söyle ki işimiz olgunlaşsın

Az söyle ki Hakka karşı yanlış kelam çıkmasın

Sus gönlüm

Bir elif miktarı susAz kaldı baharaDayan gönlüm

Denizin içinde meydana gelen görünmeyen dalgalar gibi yüreğin biliyorum

Beklemekten başka çare olsaydı,seni durdurmazdım…İnan bana…

Ama yokBaşka çare yok

Unutma ki ilaç bile beklemeden tesir etmez,

çiçek bile vakti gelmeden önce açmaz…

Sus gönlüm

Bu kışın bahara dönünceye kadar

Bu gece gündüz oluncaya kadarUzak yollar yakınlaşıncaya kadar

Bu sıkıntının ardından ferahlık gelinceye kadar

Ve yüzümüz vuslat gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar sus…

Sus gönlüm

Seni senden daha iyi bilen Rabbinin hükmü vuk’u buluncaya kadar

Senin nasibin sana ulaşıncaya kadar,ulaşmayanlarınsa

senin nasibin olmadınığını anlayana kadar sus…

Sus gönlüm

Onun geleceğini görünceye kadar

Acının bala dönüştüğünü farkedinceye kadar

Onun gönlünün senin gönlüne muhabbet düğümüyle bağlandığını görünceye kadar

Sus gönlüm

Sebepler var edilinceye kadar

Bahaneler oluşuncaya,birbirimizin nasibi oluncaya kadar sus

Sus gönlüm

Bütün bu susmalarına karşılık her şeyin hayırlısının olacağına inanarak sus

Sus gönlüm

Her susuşun bir cevap olsunHer susuşun, sabrın olsun

Her susuşun,duan olsunİçten yakarışının adı olsun susuşun

Bekleyişinin, umut edişinin, inancının, sevdiğinin vurgusu olsun susuşun

Rıza bahçesine bir gül ekebilmek, gözyaşlarını teselli vuslatına mazhar olacak
kadar samimiyetle dökmektir…
Dua tadında akan her damla kelamsız rıza dilencisidir…

Ey Zeyd… Ey sevdalı… Ardından alemlere rahmet olarak gönderdiğine,
en sevdiğine, Hasret gözyaşları döktürdüğü Mevlanın…

Ey Selman… Ey yüreğindeki aşka harf harf teslim olan…
Hak tarafından sevilen ve sevildiği
Aleme ilan edilen…

Aşkla var olabilmek yollarda, hasrete gamzelerde hayat buldurmak,
kirlenmemiş gökyüzü, Altında sadık ve vefalı aşıkları,
unutulan her heceyi işler cana saadet asrı tadında akan her damla…

Asırlar öncesinden bizlere selam eden Efendim…
Rüzgar saçını dağıtır diye üzülemediğimize üzülerek sevdasına vurulduğumuz…
Hüzün bahçelerindeyiz… Sensiz..!

Nedametin giydirildiği gecelere aydınlığı, vefasızlıkların asıldığı yıldızlara affı,
kırgınlıkların, Gezdiği sokaklara sevgiyi fısıldar gül tadında akan her damla…

Talan edilmiş sokaklarımı sevdirir, `O`ndandır diye…
Aşk dolu hayatların bir huzmesinin canda hayat bulmasını dillendirir sus olup…
Ahdimi taşır akan her damla …

Bir damla gözyaşında saklı `can`
Bir damla gözyaşı `can`a hayat bulduran

El-Vehhab ismine sığındım…
Avuçlarımda bir damla gözyaşıyla kapındayım…

O’nu insanların kalbinin gözbebeğine koyar..
Allah’ın Musa’ya (a.s.) söylediği gibi..

“Gözümün önünde büyümesin diye üzerine Kendimden bir sevgi koydum”

Bu yüzden diyebilirim ki,eğer seviyorsanız Allah sizin
Kalbinize dokunmuştur…

İşte böyle sevgilerin buluşma yeri kendi kalpleridir..
Onları buluşturan yollar yoktur belki…
Onların kavuşturan evler yoktur belki…
Ama onları buluşturan Ezanlar vardır.

Onları buluşturan duaları,hasretleri,rüyaları vardır..
Onların gözyaşlarını geceler paylaşır..

Ve
Onların sözlerini mektuplar değil,melekler taşır..

Sevgiyle kalın

Hiç beklemediğimiz anda kapımızı çalan musîbetler hiç ummadığımız anda ziyaretimize gelen hastalıklar ve canımızı sıkan bir takım hadiseler işte bu cümleleri bize söylettiren sebeplerdir. Beynimizi kemiren fısıltılar gibi olur bu cümleler. Defalarca zihnimiz ve akabinde dilimiz bozuk plak gibi bıkmadan usanmadan sürekli döner döner tekrar eder bu cümleleri. Oysa kaderin önümüze koyduğu her bir cilve kâinattaki muazzam ahengi tanzim eden ilahî kader programının zincirinden bir halkadır. Kâinatta hiç bir şey yok ki; birbiriyle bağlantılı olmasın. Ayağımıza takılan bir taş, ocağımıza düşen bir ateş -bizler sadece kendimizi alakadar ettiğini zannetsek bile- hakîkatte bütün mevcudat ile alakadardır. Ve hoşumuza gitmeyen ve bizi memnun etmeyen o hadise, keyfimiz kaçmasın diye vuku’ bulmayacak olsa, kâinattaki ahenk bozulacak feleğin çarkları yerinden oynayacaktır. Bu ise yeni baştan bir kader programının tanzimi demektir.

Peki insanoğlunun haddine mi ki “Hatırım için koskoca kâinat programı değişsin!” diyebilsin. Lâkin insan âdeta bunu istiyor, bunu diliyor. Hâlbuki Bedîüzzaman Hazretleri’nin dediği gibi: “Senin ne kıymetin var ki; sinek kanadına müvazi olmayan hevesini tatmin ve teskin için felek çarklarıyla teskin edilsin!”
Basit arzularının hatırı için cüz’î hevesini kâinata mühendis ve mimar yapmak istiyor insan. Başına gelene razı olmamakla farkında olmadan Allah’ına karşı; “Sen bunu bana uygun görmüşsün ama ben bu programı beğenmedim. Bana kalsa daha iyi yapardım (!)” dercesine şirk içeren bir memnuniyetsizlik ile haddini aşıyor. Haddi aşmakla da cehâletini ilan ediyor. Zira âyette de meâlen buyrulduğu gibi; “Muhakkak ki insan; zâlim ve câhildir.” (Ahzab, 72)

YÂ RAB! BİZİ BİZE BIRAKMA

Tevekkül ve teslimiyet noksanlığı içinde heveslerimizin temini için ısrardaki ısrarımız cehalâtimizin en büyük göstergelerinden biridir. Hem hayır mı şer mi olduklarını ne kadar biliyoruz ki istek ve arzularımızda bu kadar ısrar ediyoruz? Hayatımızda hoşumuza gitmeyen şeyler kaldırılıp yerine bizim istediklerimiz konulduğunda mutlu olacağımıza nasıl emin olabiliyoruz? Ya da bize gayb âleminden bir perde açıldı da isteyip durduğumuz şeylerin bizim için hayır olduğu mu gösterildi ki bu kadar ısrarımızda ısrar etmekteyiz? İşte yine Hazreti Üstad’ın cümleleri geliyor aklımıza: “Nerden biliyorsun ki ni’met bildiğin belki senin için nikmettir. (işkenceli cezadır)” Evet belki de cehâlet içinde bize bela ve musîbet olacak şeyi dileyip duruyoruz da elimize geçmedikçe ömrümüzü ağlayıp sızlanmakla ve şikâyetlerle heba ediyoruz. “Sizin hayır zannettiklerinizde şer, şer zannettiklerinizde ise hayır vardır” (Bakara, 216) meâlindeki âyeti nefislerimize ne kadar da sık hatırlatmak gerekiyor.

Aslında hayatımıza kısa bir bakış attığımızda görürüz ki; irademizin karışmadığı birçok şey bizi memnun ederken irademizin müdahil olduğu pek çok şey de bizi mağdur edegelmiştir. Yaşamımızda karar verip yaptıktan sonra eseflerle pişmanlık duyduğumuz şeylerin listesini bir çıkarsak. Bu ‘keşke’ler listesi kadere rızasızlık gösteren ve kendini hür ve serbest isteyen nefislerimize iradelerimizin zavallılığını oldukça iyi anlatacaktır. Hatta hayırlar güzellikler apaçık ortadayken bile iyiyi, güzeli, doğruyu ve bize uygun olanı seçebilmekte ne kadar âciz ve zavallıdır iradelerimiz. Gözünüzün önüne getirin hayat tablonuzdaki ‘keşke’ler listesini! Tablo ortada değil mi? Ve insan ister istemez şu duâyı mırıldanıyor. “Biz bize kalsaydık acaba ne olurduk! Yâ Rab ne olur bizi bize bırakma! ”

CENNET-ÂSÂ BİR TEFEKKÜR

Allah, hayat denizinin dalgalarında yaşam mücadelesiyle bir çok haller içine soktuğu insanı evirip çevirir ve böylece onu esmâsına ayna yapar. Evet tahammülümüzü zorlayan hadiselerle karşılaşıyoruz, bu kesin. Fakat şahsımıza âit görünse dahi başa gelen tüm hadiseler ulvî ve kevnî kader programına takılmış halkalar olduğu hakîkatini tefekkür eden bir şahıs en perişan haldeyken dahi kaderin büyük payını ayırabiliyor. Ve kendini fevkalade tanzim edilmiş bu mukaddes ahengin kucağına bırakıyor. Böylece musîbet ve sıkıntıları önüne getiren zâhirî sebepler kıymetini kaybediyor. Ümitsizlikleri izâle oluyor ve ileri derecedeki asabiyet hisleri de bu tefekkür ile denge buluyor. Ve şu üç günlük dünyada asabiyetin gereğinden fazla kullanılması ile hasıl olan kin, düşmanlık, haset, cidal ve intikam vs. hisleri teskin oluyor. İnsanın iç âleminde yaşadığı huzur yada huzursuzluk mutlaka çevresine de sirâyet etmektedir. Kaderden kısmetine düşeni teslimiyet ve rıza ile kabul eden insanlar, güzel insanlardır. Ve o güzel insanlar kendilerindeki bu huzuru âdeta güzel bir koku gibi gittikleri her yere götürürler.

Evet bize sıkıntı veren hadiseler günahlara kefâret, ilahî birer ikaz ve gafleti izâle için gelirler. Ve bazı zaman olur ki insan, kuvvetli bir şekilde imtihan olunur. Tâ ki mihenge vurulsun, altın mı bakır mı olduğu ortaya çıksın. Fakat asıl olan; kadere rızâ ile ilâhî Rahmet kucağındaki huzuru elde ettirecek ve bütün kederleri izale edecek cennet-âsâ tefekkürü elde edebilmektir.

Hâsıl-ı kelâm: İşte ilahî muhteşem kader programıyla fevkalade devam eden kâinat tablosu önümüzde. Güneş, bir mekik gibi gece ve gündüz ipleriyle ilâhî nakışları dokuyor. Dağlar, zemin sefinesinde hazineli direkler olarak vazife yapıyor. Gece, ışıldayan yıldızlarla toprak, ise ise tebessüm eden çiçeklerle doluyor. Küçük bir pirenin midesi ile güneşlerin sistemi aynı nizam ile işliyor. Karıncayı emîrsiz, bal arısını yâsupsuz bırakmayan şu İlim, İrade ve Kudret harikası kâinat tablosuna bir bakın! Ve sonra şu cümleleri söyleyin! “Benim basit arzularımın tatmini için feleğin yüksek gaye ve hikmetlerle işleyen çarkları bozulamaz! Semâ sayfasında seyyaratı, bal arısı ve karınca sayfasında hüceyratı yazan ve bunları birbirinden alakasız bırakmayan kader-i ilâhî ve ve Kudret-i ezeliye benim hayat sayfamı da hikmetle yazacaktır. Kâinat programında dengesiz ve abes bulunan bir şey var mıdır ki benim başıma gelen sıkıntılarda hikmetsizlik ve abesiyet bulunsun!”

İnsanın iç âleminde yaşadığı huzur ya da huzursuzluk mutlaka çevresine de sirâyet etmektedir. Kaderden kısmetine düşeni teslimiyet ve rıza ile kabul eden insanlar, güzel insanlardır. Ve o güzel insanlar kendilerindeki bu huzuru âdeta güzel bir koku gibi gittikleri her yere götürürler.

Mehlika Yağmur